งานรับปริญญาของมหาลัยขอนแก่นพึ่งผ่านพ้นไปครับ
สำหรับผม งานนี้เป็นงานที่ผมรอมาทั้งปี
เป็นการรอคอยเพียงเพื่อต้องการเจอคนๆหนึ่ง
ใน 1 ปี ผมมีโอกาสเห็นหน้าเค้าแค่ครั้งเดียว
และ…..ปีนี้เป็นปีสุดท้าย ที่ผมจะได้เจอเค้า
เหตุผลคือน้องสาวเค้าจะรับปริญญาปีนี้ครับ หมดปีนี้ เค้าก็คงไม่มาที่นี่อีก
ผมยืนรออยู่หน้าหอกาญ ตั้งแต่เช้าถึงเย็น
ตั้งใจว่าปีนี้คงจะเข้าไปคุยด้วย เพราะปกติ ผมจะแค่มองเท่านั้น
ใครจะไปเชื่อว่าเราอดทนรอ1ปี เพียงแค่อยากเห็นหน้าคนๆหนึ่งเท่านั้น
ไม่ได้พูด ไม่ได้คุย ไม่ได้มองมาด้วยซ้ำ แต่….เราก็ยังรอ
และ
พระอาทิตย์ตกดิน
เวลานั้นมาถึง
ผมยืนอยู่คนเดียวตรงสนามหญ้า
สุดท้าย แม้แต่คำ “ขอโทษ” ผมก็ไม่มีโอกาสจะพูด
ต่อจากนี้ เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
ในขณะที่กำลังจะขับรถกลับห้อง ฉับพลัน ผมก็นึกถึงประโยคของเพลงๆหนึ่งขึ้นมา
ใช่แล้ว วันนี้มีเพลงมาให้ฟังครับ
ทีแรกว่าจะเขียนบรรยายความรู้สึก แต่ผมว่าดูเอ็มวีเพลงนี้ ท่านผู้อ่านก็คงพอเข้าใจ
โหลดให้เสร็จก่อนนะครับ แล้วค่อยฟัง
เก็บความเสียใจ ไว้เป็นเรื่องความทรงจำและจะเริ่มต้นใหม่นะค่ะ
ด้วยรูปแบบที่จะเปลียนไปทีละนิด ซักวันคุณจะกล้ามากกว่านี้
และได้ในสิ่งที่พยายามนั่นเอง…
งงเล็กน้อย
แต่ก้อสู้ ๆ ค่ะ
“ใครจะไปเชื่อว่าเราอดทนรอ1ปี เพียงแค่อยากเห็นหน้าคนๆหนึ่งเท่านั้น
ไม่ได้พูด ไม่ได้คุย ไม่ได้มองมาด้วยซ้ำ แต่….เราก็ยังรอ”
อืม นั่นสินะทุกปีหรือว่าทุกครั้งที่กลับมอ ก็หวังว่าจะบังเอิญไปเดินเจอใครคนนั้นที่ไหนสักแห่งในมอ ขอแค่ให้ได้เจอหน้า ได้ทักกัน ว่า เป็นยังไง สบายดีไหม เท่านั้นมันก็ทำให้สูดอากาศเข้าได้เต็มปอดแล้วหวะ หึหึ