เรื่องจริงครับ ทุกคนสวยหมด

เพียงแต่ความสวยของเธอ จะไปถูกใจใคร ก็เท่านั้น

ไม่เชื่อลองสิครับ เอาผู้ชายมา 10 คน ให้มองผู้หญิงคนเดียว แล้วถามแต่ละคนว่าสวยมั้ย

ผมเชื่อว่าคำตอบจะต่างกันออกไป

บางคนบอกว่าสวย บางคนบอกเฉยๆ บางคนบอกตาตี่ไปหน่อย….บลาๆๆๆ

ผู้ชายก็เหมือนกัน หล่อทุกคนครับ ขึ้นอยู่กับว่า ความหล่อของเราจะไปถูกใจใคร

ฉะนั้น ผมว่าเราไม่ต้องไปกลุ้มใจเรื่องหน้าตาให้มาก

สำคัญกว่านั้นคือ อย่าหลงในหน้าตาตัวเองแบบเวอร์ๆ

ไม่นานมานี้ผมโดนมองด้วยสายตาประมาณว่า คนสวยอย่างกูไม่ชอบมึงหรอก

ซึ่ง…กูก็ไม่ได้ชอบ ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย รู้สึกอย่างเดียวคือ งง ว่ามึงเป็นอะไรมากป่ะ

ความมั่นใจในตัวเองเป็นเรื่องดี แต่มั่นใจจนไปดูถูกคนอื่น มันแหนมครับ

คุณอาจจะคิดว่าคุณสวย แต่ซาร่า ผมคิดว่ามึงไม่สวยว่ะ ให้ดิ้นตาย

ผมอาจจะไปชอบคนที่คุณคิดว่าขี้เหร่ก็ได้ ใครจะไปรู้ แต่..มันก็เรื่องของผมใช่ป่ะล่ะ

ดังนั้นนะครับ คนอย่างผม จะรักใครชอบใคร ผมเลือกคนที่เข้ากับผมได้ครับ คนที่ผมอยู่ด้วยแล้วมีความสุขครับ ไม่ใช่คนสวยครับ เพราะใช่อยู่ วันนี้ผมมองว่าคุณสวย แต่พรุ่งนี้ผมอาจจะเห็นว่าคุณมันก็ดาษๆทั่วไปก็ได้ ซึ่งผมเป็นบ่อย ไปถ้ำกระบอกหลายครั้งแล้ว ไม่หายซักที

ใครไม่เชื่อลองดูได้ เอารูปคนที่คุณคิดว่าหน้าตาดีสุดมาดู ดูอย่างเดียว ดูทุกวัน ผมว่าอาทิตย์นึงคุณก็เบื่อหน้ามันแล้วแหละ คุณก็จะถามตัวเองว่า ก็แล้วไง หล่อแล้วไง สวยแล้วไง ลองดูได้ครับ

ตอนอยู่กรุงเทพ พี่ของเพื่อนผมทำงานที่บริษัทรถยนต์แห่งหนึ่ง รับผิดชอบเกี่ยวกับอีเวนท์การจัดบู๊ทตามที่ต่างๆ วันแรกๆที่ไปกับแก ผมเจอพริตตี้ครับ ผมยืนงง ทำอะไรไม่ถูก คนเหี้ยไรสวยชิบหาย ผมแม่งก้มหน้านิ่งเลยอ่ะ คือสวยมาก ไม่กล้ามอง พูดอะไรก็ผิดๆถูกๆ เคอะเขินไปหมด(ซึ่งไม่รู้ว่าเขินทำไม)

ครับ ผมไปกับแกทุกวัน (จริงๆคือไปเล่มเกมส์กับแกครับ) และก็เจอพริตตี้ทุกวัน จนผมเฉยๆอ่ะ คือแม่งเห็นจนชิน พอกลับมาขอนแก่นผมเลยเฉยๆ (แต่ก่อนเห็นคนสวยแล้วตาโต) คือสวยสุดในคณะยังไม่ได้ครึ่งน้องวี(พริตตี้)เลยอ่ะคับ

ผมแถมนิดนึง เราเห็นพริตตี้สวยๆแบบนั้น แต่เบื้องหลังผมว่าโคตรซกมกเลย 555+ ไม่รู้นะ เจอมาแบบนี้ บางคนหน้าโคตรแบ๊ว แต่ตัวจิงทะลึ่งชิบเป๋ง พูดแต่ละคำไม่เซ็นเซอร์เลย -*-

สรุปนะคับ คนเราทุกคนไม่มีใครขี้เหร่หรอกครับ มันขึ้นอยู่กับว่าหน้าตาเรา บุคลิกเรา เสน่ห์เราจะไปถูกใจใครก็เท่านั้น ถ้าถูกใจเขา เขาก็บอกว่าเราหล่อเราสวย ไม่ถูกใจก็บอกไม่หล่อไม่สวย ไม่มีอะไรมาก

ไม่รู้ว่าจะเข้าใจมั้ย อันนี้คือพยายามเขียนเซฟที่สุด ทีแรกออกแนวด่าเนื่องจากหงุดหงิด แต่คิดไปคิดมาเลยเกลาหน่อยดีกว่า จะได้ไม่ฮาร์ดคอร์เกินไป

ขอสรุปอีกทีนะครับ สำหรับเธอคนนั้น

กูไม่ได้ชอบมึงโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย

สองสามวันนี้ ผมได้สัจธรรมอะไรบางอย่าง

การออกมาเรียกร้อง แสดงความคิดเห็น หรืออะไรที่เกี่ยวกับการเมือง…….ไม่มีประโยชน์อะไรทั้งสิ้น

ชั่วโมงนี้ เราเหมือนคนที่เล่นปิดตาตีปี๊ปอ่ะครับ

มีผ้าคลุมหัวทำให้มองไม่เห็นอะไร ถือไม้ฟาดไปมั่วๆ เผื่อจะโดนปี๊ปบ้าง

ผ้า ก็คือทรรศนะคติทางการเมืองของเรานั่นเอง

มันปิดเราไว้ คลุมหัวเราไว้ ทำให้เรามองไม่เห็นอย่างอื่น

เราได้ยินเสียงคนที่อยู่ตรงข้ามเรา ร้องว่าปี๊ปอยู่ทางซ้าย เราก็ไม่เชื่อ

แต่พอพวกเดียวกับเราบอกว่า ปี๊ปอยู่ทางขวา เราก็ไปทางขวาทันที

ขณะที่ไปทางขวาก็เอาไม้ฟาดเหวี่ยงไปเรื่อย โดนใครบ้างก็ไม่รู้เพราะมองไม่เห็น

ในใจเราคิดว่าเราฉลาด เราถูก ไปถูกทางแล้ว

แต่จะมีใครคิดบ้างว่า เราไม่ได้ทำไปบนพื้นฐานของความเป็นจริง

ถ้าทำด้วยความเป็นจริง คุณต้องมองเห็นปี๊ปแล้วค่อยตี

แต่นี้คุณไม่เห็นปี๊ป คุณโดนปิดตาอยู่ สิ่งที่คุณทำคือ เดาและฟังเสียงรอบข้าง(ที่คุณเชื่อ)

มันแค่นี้เองครับ แค่การเดา คาดคะเน และฟังเสียงที่ไม่รู้ว่าใครพูดด้วย แค่นั้น

แค่นั้น คุณก็เอาไม้เหวี่ยงฟาดแล้ว โดยที่คุณก็ยังไม่รู้ว่า ตรงนั้นมันมีปี๊ปหรือไม่ คุณตีไว้ก่อน เผื่อถูก

ไม้คุณ มันจะไปโดนใครบ้าง คุณก็ไม่รู้

ผมว่าตอนนี้สังคมเรามันเป็นแบบนี้

บางคนมีผ้าปิดตาสีแดง บางคนผ้าสีเหลือง สีเขียว บางคนมีผ้าหลากสี

เอาผ้าสีแดงปิดตา คุณก็มองไม่เห็นอะไรนอกจากสีแดง

เอาสีเหลืองปิดตา คุณก็เห็นแค่สีเหลือง

แม้จะเอาผ้าหลากสีมาปิด คุณก็มองเห็นว่ามันมีหลากสี

บางคนปิดตาจนปวด เลยเอาผ้าออก เลิกเล่น แล้วออกมายืนดู

พวกที่มีผ้าปิดตาก็หาว่า โกง หรือ ไม่มีจิตใจต่อสู้ หรือ รอเข้าข้างคนชนะ กลางสมองกลวง อะไรก็ว่าไป

สังคมตอนนี้ มีแต่คนมีผ้าปิดตา แล้วก็ถือไม้ฟาดเหวี่ยงไปเรื่อยๆ

ผมเลยว่า เอาอย่างนี้ดีไหม

ถ้าท่านไม่อยากเอาผ้าออก ผมขอแบบนี้ได้ไหม

ท่านหยุดเดินได้มั้ยครับ

เดินไปโดยที่มองไม่เห็นอะไร แล้วก็เอาไม้ฟาดไปเรื่อย มันสร้างความเสียหายครับ

ถ้าท่านรักผ้าปิดตาของท่านนัก ก็ไม่ต้องเอาออกหรอกครับ

ขอแค่หยุดเท่านั้น

หยุด โดยการ งดแสดงความคิดเห็นทางการเมืองทุกชนิด

หยุดส่งเสียงเชียร์ให้คนเดินไปตีปี๊ป

เพื่อให้คนที่มีผ้าปิดตาหยุดเดิน

แค่หยุดเดินก็พอ

ผมเชื่อว่าคนรอบนอกคงจะขอบคุณท่าน

พวกเขาถูกท่านตีจนน่วมแล้วครับ

อย่างน้อยที่สุด ขอแค่เดินกะเผกๆกลับไปทายาที่บ้านบ้าง

ท่านพอจะช่วยเหลือได้มั้ยครับ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กพี่น้องคู่หนึ่งกำลังเล่นกับเพื่อนที่โรงเรียน

อยู่ดีเพื่อนก็ล้อชื่อพ่อของเด็กคนน้อง ทำให้เด็กคนน้องโกรธมาก

แต่เด็กคนพี่บอกว่า จะไปทำเขาทำไม พ่อเราไม่ได้เป็นแบบนั้น

เด็กคนน้องไม่ยอม พร้อมด่าพี่ตัวเองว่า “ไม่รักพ่อ”

วันรุ่งขึ้น เด็กคนน้องเอามีดปลายแหลมไปแทงเพื่อนตายที่โรงเรียน

ตกเย็นกลับบ้าน เด็กคนน้องถือมีดไปหาพ่อแล้วยิ้ม พร้อมบอกว่า

“มีคนมาว่าพ่อ ผมเลยเอามีดแทงมันตาย ฮ่าๆๆๆ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาว่าพ่อเด็ดขาด”

นิทานมันจบแค่นี้ครับ

ไม่รู้ว่าคนเป็นพ่อจะตอบว่ายังไง

แต่ผมรู้สึกว่า พ่อ คงไม่ดีใจหรอก

ไม่มีพ่อคนไหนอยากเห็นลูกตัวเองเป็นฆาตกร อันนี้ความคิดผมนะ

พวกท่านลองถามตัวเองดูสิครับว่าท่านคิดอย่างไร

ที่สำคัญกว่านั้น

ท่านรัก “พ่อ”แบบเด็กคนไหนเหรอครับ

ความขัดแย้งทั้งหมดที่เกิดขึ้น มาจากสาเหตุเดียวคือ

“เราไม่ยอมรับความแตกต่าง”

แต่เดิมประเทศเราอยู่กันอย่างสงบเพราะเรายอมรับความแตกต่างได้

เจอวัดเราไหว้ เจอโบสถ์เราไหว้ เจอมัสยิดเราไหว้ เจอศาลพระภูมิยังไหว้

นี่คือความน่ารักของเรา เรา   “เคารพในความเชื่อของผู้อื่น”

แม้จะต่างศาสนา ต่างความเชื่อ แต่เราเคารพ และยอมรับความแตกต่างนั้น สังคมเราจึงสงบสุขตลอดมา

จนกระทั่ง เราปลุกระดมความคิด ให้มองผู้ที่เห็นต่างจากเรา…..

เป็นคนชั่ว เป็นคนเลว เป็นอริราชศัตรูที่เราต้องทำลายให้สิ้นซาก

เราเริ่มมองอีกฝ่ายเป็นอย่างนั้น

ความสงบสุขเริ่มหายไป

เจอวัดเราไหว้ เจอมัสยิดเรายืนเฉย เจอศาลพระภูมิ เราบอกว่าไร้สาระ งมงาย

คนอิสลามที่เคยเห็นเราไหว้มัสยิดแล้วยิ้มให้เรา เริ่มยืนมองเราเฉยๆ

คนนับถือศาลพระภูมิเริ่มโวยวายใส่เรา เพราะเราไปหาว่าเขาไร้สาระ

เราไปวัดได้ ไปมัสยิดได้แต่ไม่สนิทใจเหมือนเก่า แต่เดินผ่านศาลพระภูมิไม่ได้ เพราะคนที่นับถือศาลพระภูมิไม่ชอบเรา

หนักเข้า เราก็ประกาศว่า ไอ้พวกนับถือศาลพระภูมิห้ามเข้าวัด

จากที่เราเคยอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข เราเริ่มแบ่งฝักแบ่งฝ่าย

เราบอกว่า ต้องเลือกข้าง อยู่ตรงกลางไม่ได้

ถ้ามีดี กับ เลว เราต้องเลือกดี ห้ามอยู่ตรงกลาง

เราเริ่มประท้วงพวกศาลพระภูมิ เราบุกยึดทำเนียบ ยึดสนามบิน

มีคนเดือดร้อนมากมาย แต่เราบอกพวกเขาว่า ต้องอดทน

บางคนนั่งร้องไห้อยู่สนามบิน เพราะกุ้งแช่แข็งที่จะส่งไปบอก มันส่งไม่ได้ เสียหายหนัก กิจการเกือบเจ๊ง

เราบอกเขาว่า ต้องอดทน

อดทนกับอุดมการณ์ของเรา ที่เรา”เชื่อ”ว่าถูก

พวกศาลพระภูมิเริ่มตอบโต้โดยการยึดรถแก๊ส ปิดถนน สร้างความวุ่นวาย

บางคนป่วยหนัก แต่ไปโรงบาลไม่ทันเพราะต้องขับอ้อม

พวกนับถือศาลพระภูมิบอกเราว่า ต้องอดทน

อดทนกับอุดมการ์ของเขาที่เขา “เชื่อ”ว่าถูก

ผู้มีอำนาจในรัฐบาล แทนที่จะทำให้สถานการณ์มันดีขึ้น แต่ต่างคนต่างก็ห่วงตำแหน่ง ห่วงอำนาจ

การตัดสินใจขึ้นอยู่กับความมั่นคงในอำนาจของตัวเอง

คนสามฝ่าย ต่างมีความเชื่อของกลุ่มตนเองว่าทำถูกต้อง

ผมยืนมองคนทั้งสามกลุ่มด้วยความรู้สึกสมเพช

คนสามกลุ่มยังคงยึดมั่นในอุดมการณ์ต่อไป ต่อไป และต่อไป

พร้อมกับเสียงกรีดร้อง ความเศร้าสลด และคราบน้ำตา

ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ อุดมการณ์อันสูงส่งของคนทั้งสามกลุ่ม จะทำให้ใครสิ้นเนื้อประดาตัวอีกหรือไม่

แต่ก็นั่นแหละ ตราบใดที่อีกฝ่าย ไม่ย่อยยับหรือพินาศลงไป

เสียงกรีดร้องเหล่านั้น ก็ยังคงดัง และดังต่อไป

ไม่มีที่สิ้นสุด

ทันทีที่ผมฟังข่าวจบ ผมก็คิดว่าจะต้องเขียนถึงเรื่องนี้ให้ได้

สั้นๆนะครับ ไม่ขอเล่ามาก เพราะคิดว่าทุกท่านคงรู้ข่าวกันแล้ว

เรื่องของนายตำรวจท่านหนึ่งที่ทำหน้าที่ปกป้องชีวิตของประชาชนมาตลอดชีวิตการทำงาน

นายตำรวจผู้ที่รักษาความยุติธรรมมาทั้งชีวิต

รักษาความยุติธรรม โดยที่ตัวเองไม่เคยได้รับความยุติธรรม

ผมมาจี๊ดตอนที่นักข่าวช่อง3ไปสัมภาษณ์ลูกชายของท่าน

คุณชุมพล เอกสมญา บอกว่า ไม่เสียใจที่พ่อตาย

แต่เสียใจที่ไม่ได้รับความยุติธรรม

คุณพ่อของเขาทำงานเพื่อประเทศนี้มาทั้งชีวิต

และประเทศนี้ก็ตอบแทนพ่อเขาแบบนี้

ผมขอจบแค่นี้นะครับ

คนเราบางคนมีชาติกำเนิดยิ่งใหญ่

บางคนอยากยิ่งใหญ่

บางคนถูกยัดเยียดให้ยิ่งใหญ่

พ.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา ยิ่งใหญ่เพราะตัวท่านเอง สมเป็นชายชาตรีอย่างแท้จริง

ขอไว้อาลัยจากการจากไปของท่าน

และขอให้ดวงวิญญาณของท่านไปสู่สุคติด้วยเถิด

กาลิเลโอเป็นชายผู้ที่ยืนยันว่าโลกกลม ในขณะที่ทุกคน เชื่อว่าโลกแบน

ผมแค่อยากรู้ว่า ตอนกาลิเลโอบอกว่าโลกกลม เค้าคิดอะไรอยู่

การพูดในสิ่งที่คนอื่นไม่เชื่อ และไม่มีวันเชื่อ ไม่ใช่เรื่องสนุกเท่าไหร่

ในขณะที่สังคม ผมเน้นคำว่าสังคม รุมประณามว่าเขาผิด

เขาจะท้อบ้างไหม

ชะตากรรมของวีรบุรุษต้องเป็นแบบนี้เหรอครับ

ในยุคของตัวเองมักถูกประณาม ถูกสังคมลงโทษ แต่พอตายไป สังคมก็รู้ว่าโทษคนผิด

การที่ไปวางพวงหรีด การร่ำร้องไห้หน้าหลุมศพ การขอโทษขอโพย มันมีประโยชน์อะไรครับ

ผมเชื่อว่าถ้ากาลิเลโอเกิดในประเทศไทย ทุกวันนี้เราก็คงเชื่อว่าโลกแบนอยู่

มันพูดยากนะครับ การพูดเรื่องอนาคตที่คนอื่นมองไม่เห็น

ดร.สมิท เคยออกมาเตือนว่า ภาคใต้ของไทยจะเกิดสินามิ ให้เตรียมการป้องกัน

สุดท้าย แกถูกสังคมประณามว่าทำให้คนตกใจเล่น ไม่พอนะ ยังถูกปลดตำแหน่งอีกต่างหาก

แล้วไงครับ สุดท้ายสินามิมา สังคมไปหัวเราะแหะๆกับแก แล้วบอกว่าขอโทษ

มันเลยเกิดคำถามขึ้นในใจผมว่า เราจะต้องรอหรือ

ต้องรอให้เรื่องมันเกิด แล้วค่อยมาแก้ แล้วค่อยไปหัวเราะแหะๆขอโทษหรือ

สังคมไทย ยังอยู่บนพื้นฐานของความกลัว กลัวการเปลี่ยนแปลง กลัวไปหมดทุกอย่าง

ทุกอย่างต้องทำแบบเดิม เคยทำอะไรก็ต้องทำไปอย่างนั้น

คนไหนทำอะไรใหม่ๆขึ้นมา ต้องด่ามันก่อน ต้องทักท้วง ต้องสกัดดาวรุ่ง

จนว่ามันทำสำเร็จแล้วจริงๆ สำเร็จนี่ต้องสำเร็จแบบช็อคโลกด้วยนะครับ ถ้าสำเร็จเล็กน้อยก็โดนอยู่ดี

สำนวนไทยเลยเขียนไว้อย่างน่าสลดใจว่า

“จงทำดีแต่อย่าเด่นจะเป็นภัย ไม่มีใครเขาอยากเห็นเราเด่นเกิน”

น่าสลดใจและน่าสังเวชใจเป็นอย่างยิ่ง

คนดีคนเก่งต้องอยู่เงียบๆ ไอ้คนไม่ได้เรื่องแต่สร้างอิมเมจเก่งถึงจะลอยหน้าลอยตาในสังคมได้

อยู่ดีๆผมถึงคิดถึงกาลิเลโอขึ้นมา ผมอยากรู้ว่าตอนอยู่ในคุก เขาคิดอะไรอยู่

มั่นใจในตัวเอง แล้วทำไปให้เต็มที่ โดยที่ถูกคนอื่นประณาม โดนดูถูกเหยียดหยามเหรอครับ

ทำเพื่อตัวเองก็ไม่ใช่ ทำไปก็ไม่ได้รวยขึ้น แถมถูกเข้าใจผิดอีกต่างหาก

ทำไปทำไมครับ

คิดไปคิดมา ผมก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว

รู้สึกตัวอีกที ผมก็อยู่ในคุกแล้ว

“มาซักทีนะ” ชายแก่หรือไม่แก่ไม่รู้ ท่าทางมอมแมมหนวดเคราะรุงรังที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องขัง เอ่ยปากทักผม

“ใครอ่ะ แล้วที่นี่ที่ไหนวะ แล้วกูมาอยู่ที่นี่ได้ไงวะเนี่ย” ผมโวยวาย

“อย่าพูดมาก เวลามีน้อย เอ็งอยากรู้อะไรก็ถามมา” ชายแก่พูดและจ้องผมเขม็ง

“ลุงเป็นใครครับ”

“ข้าก็คือกาลิเลโอที่เอ็งบ่นถึงไง อย่าร่ำไร มีอะไรก็ถามมา”

“กาลิเลโอ….กาลิเลโอแม่งพูดภาษาไทยได้ไงวะ ลุงมั่วแล้วเนี่ย แล้วตอนนี….”

ก่อนที่ผมจะพูดอะไรแกก็ชิงเล่าให้ฟังหมดเลย แม่งเอ้ย ตัวจริงเสียงจริงเลยครับ

“แหะๆ” ผมยิ้มอายๆ “ขอลายเซ็นต์หน่อยครับ”

“แบงค์ เอ็งอยากรู้ใช่มั้ยว่าข้าคิดอะไรตอนที่ข้าประกาศว่าโลกกลม” แกท่าทางจริงจังผมเลยไม่กล้าพูดเล่นอีก

“ครับ ท่านรู้สึกยังไงเวลาที่พูดในสิ่งที่ถูก พูดในสิ่งที่เกิดขึ้นในอนาคต แต่คนมันไม่เข้าใจ แถมด่าท่านอีกต่างหาก ท่านไม่โกรธเหรอ ไม่ท้อเหรอ ไม่เซ็งบ้างเหรอ” ผมใส่เป็นชุด

“เซ็งสิวะ” แกพูดหน้าตาเฉย “ใครมั่งไม่เซ็ง”

“แต่เอ็งต้องเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา โคลัมบัสเคยเล่าให้ข้าฟังว่า ตอนมันไปบอกคนอื่นว่าจะไปอินเดียมันก็โดนด่าเหมือนกัน อีสปเองด้วยความที่ฉลาดเกินไป มองอะไรล้ำหน้าคนอื่นไปมากก็เลยทำให้คนที่ไม่เข้าใจมารุมกระทืบ แม้แต่พระพุทธเจ้าของเอ็งตอนประกาศศาสนาก็ยังโดนพวกพราหมณ์ฮินดูเกลียดมิใช่หรือ”

“การถูกเข้าใจผิดมันเป็นเรื่องธรรมดา โลกใบนี้มันเป็นโลกของคนที่พร้อมจะเข้าใจผิดอยู่แล้ว แต่คนอ่อนแอมักจะท้อแท้ มักจะบ่น เหมือนที่เอ็งบ่นนี่แหละ คนที่เข้มแข็งจะไม่บ่น แต่จะรอคอยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ในสิ่งที่ตัวเองพูดอย่างมั่นใจ “

“แทนที่เอ็งจะมานั่งโวยวายว่าไม่มีใครเข้าใจเอ็ง เอ็งได้เข้าใจตัวเองให้ถูกหรือยัง คนเข้มแข็งต้องเข้าใจตัวเองให้ถูกและอยู่เหนือความเข้าใจผิดของคนอื่น……เข้าใจหรือยัง “

ผมนิ่งเงียบ

“จงทำในสิ่งที่เอ็งเชื่อต่อไป อย่าให้สังคมมาเปลี่ยนแนวคิด ความเชื่อและปณิธานของเอ็ง”

ผมสูดหายใจแรง กาลิเลโอแม่งพูดแทงใจผมจี๊ด ฉับพลันผมก็รู้สึกเหมือนมีคนมาข้างหลัง

คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส!!!

“เรือที่อยู่ฝั่งไม่เคยเจอคลื่นลม การที่เอ็งเจอคลื่นลมแปลว่าเอ็งกล้าแล่นเรืออกมากลางทะเลแล้ว”

โคลัมบัสตบบ่าผม “มาถึงขนาดนี้แล้ว จะถอยเข้าฝั่งหรือจะไปต่อ”

หันกลับไปมองข้างหลัง โอ้โห คนดังเต็มไปหมด ยอร์จ วอชิงตัน, เช กูวาร่า, โรเบริต อีลี่, ปรีดี พนมยงค์…….ฯลฯ

“จงกลับไปพร้อมกับความภาคภูมิใจ สหายน้อย เหล่าวีรบุรุษทั้งหลายรอชื่นชมฝีมือเอ็งอยู่”

พูดจบกาลิเลโอก็ถีบผมอย่างแรง ผมรู้สึกเหมือนตกเหวลึก มันวูบๆยังไงไม่รู้

“เฮ้ย ไอ้แบงค์ ไปกินข้าวป่าว”

เสียงพี่อาร์มปลุกให้ผมตื่นขึ้น อะไรวะ นี่ผมฝันไปเหรอเนี่ย

“เป็นไรวะ เมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ” พี่อาร์มถาม

“อืมม ผมพึ่งออกจากคุก”

พี่อาร์มขมวดคิ้วย่น มองผมด้วยสีหน้าแปลกใจ

“อะไรนะ”

ผมเอาแต่ยิ้ม และไม่ได้พูดอะไร

ยิ้มอย่างเดียวจริงๆ

วันนี้เปลี่ยนบรรยากาศครับ ผมมาเขียนบล๊อคที่ร้านเน็ต

เรื่องของเรื่องคือพึ่งย้ายหอเสร็จครับ อยากหาที่นั่งตากแอร์เย็นๆ ก็เลยมาหานั่งเล่นที่ซอยโลกีย์นี่แหละ

เรื่องที่จะเขียนวันนี้เกิดจากการที่ผมไปกินบุพเฟ่ต์หารญี่ปุ่นแห่งหนึ่งที่เซ็นทรัลตอนบ่าย

ผมพึ่งสังเกตเห็นอะไรบางอย่างเกี่ยวกับบุฟเฟ่ต์พวกนี้ เลยอยากบันทึกเอาไว้

ประการแรก ผมรู้สึกว่าไอ้บุฟเฟ่ต์พวกนี้มันทำให้คนเสียนิสัยครับ

คิดดูนะครับ มีถาดอาหารเลื่อนมาตามสายพาน แล้วเราก็หยิบจานที่เราจะกินออกมา

เนี่ย ฝึกนิสัยยักยอกของส่วนรวมมาเป็นของส่วนตัว

เห็นชัดๆเลยครับ กุ้งนี่มาน้อยมาก พอเลื่อนมาแต่ละทีไอ้โต๊ะแรกๆแม่งก็สอยไปหมด

แล้วขอโทษ ไม่ได้เอาไปน้อยๆนะครับ ผมแทบจะเดินไปบอกมันว่านี่ร้านอาหารยี่ปุ่นนะโว้ย ไม่ใช่ ป.กุ้งเผา

จริงๆผมเชื่อว่ามันก็ไม่ได้หิวกุ้งขนาดนั้นหรอก แต่ผมเชื่อว่ามันกลัวว่า กว่าจะมาอีกทีก็นาน เลยเอามาตุน

ชัดเลยนะครับ ในภาวะเศรษฐกิจขาดแคลน ไอ้พวกพ่อค้าหัวใสมักตุนของไว้ขึ้นราคา นี่ทำแบบเดียวกันเป๊ะ

พวกนายทุนที่อยู่ต้นสาย มันก็มักจะเอาเปรียบชาวบ้านตาดำๆอย่างผมที่อยู่ปลายสาย จะแดกอะไรก็ต้องรออันที่มันไม่เอา ผมแม่งเกือบเรียกร้องให้รัฐประหารยึดอำนาจหัวโต๊ะ

อาหารตามสายพานมันเป็นของส่วนรวม พวกผมกำลังถูกฝึกให้หยิบของส่วนกลางมาเป็นของตัวเองครับ เรียกง่ายๆว่ายักยอก

มีนะ บางทีต้องรีบคว้าไว้อย่างเร็ว กลัวโต๊ะข้างๆเอาไปกิน นี่ฝึกนิสัยละโมบ

แล้วไงครับ พอเอามาเยอะก็แดกไม่หมด ทีนี้ก็กลัวว่าจะถูกปรับ ก็เลยต้องเอาเนื้อไปซ่อนตามหม้อซุป นี่ฝึกนิสัยทำผิดแล้วปกปิดความผิด

ผมเจอครับ กลายเป็นนอมินีโดยไม่รู้ตัว ผมกินหมดแล้ว แต่น้องผมกินไม่หมด มันเลยแบ่งเอาหมูในหม้อมันมาใส่ในหม้อผม

นี่คือการซุกหุ้นครับ เอาหุ้น(หมู)มาฝากไว้กับผม ทำให้ดูว่าในหม้อของมันมีเนื้อหมูน้อย จริงๆมันโคตรรวย(หมู)เลย ไปดูตามหม้อคนอื่นสิครับ ของมันทั้งนั้น

พวกนายทุน(นั่งหัวโต๊ะ)โคตรสบายเลยครับ อยากกินไรก็กินได้ก่อนคนอื่น กินไม่หมดก็เอาไปซุกไว้กับคนอื่น ไม่รวยวันนี้มันจะไปรวยวันไหน

“แบบนี้เองสินะ” ผมคิด  “ ที่คาร์ลมาร์กลุกขึ้นปฎิวัติ คงเพราะถูกแย่งกุ้ง”

มาร์กไม่พอใจหัวโต๊ะครับที่ไม่ยอมปล่อยกุ้งมาซักที เลยเอามีดไปจี้เจ้าของร้าน

“ต่อไปนี้ ไม่ว่าใครจะนั่งตรงไหน ทุกคนจะได้กุ้งคนละ 3 จานเท่ากันหมด ” มาร์กประกาศก้อง

คนในร้านไชโยขึ้นพร้อมกัน มาร์กชูมีดยิ้มแป้น

ก่อนที่มาร์กจะพูดอะไรต่อ ก็มีเสียงคนๆหนึ่งพูดขึ้นมา

“แต่ใครฆ่าไอ้มาร์กได้ ผมยอมให้มานั่งตรงหัวโต๊ะแทน คุณจะได้กุ้งจนกว่าจะพอใจ”

สิ้นเสียงนี้ วิญญาณมาร์กก็ลอยออกจากร่างทันที

ปัดโธ่ มีใครบ้างครับไม่อยากถูกรางวัลที่หนึ่ง

น้องผมคงได้ยินความคิดนี้ เลยถามผมว่า ” พี่คิดว่าถ้าเราได้กุ้งคนละ10ตัว มันจะไม่มีปัญหาใช่ป่ะ”

ผมพยักหน้าหงึก

“แล้วพี่มากินบุฟเฟ่ต์ทำด๋อยอะไรวะ อยากกินแบบนั้นทำไมไม่สั่งเป็นชุด”

เจ๊ดโด้ครับ จริงของมัน ผมจะโวยวายทำไมวะเนี่ย 555+

ยังครับ ยังไม่หมด ในขณะที่ผมเริ่มสงบเสงี่ยมนั่งกินเงียบๆ น้องผมมันก็จุดประเด็นอีก

” คนเราเดี๋ยวนี้กินข้าวเหมือนหมูเนอะ เอาข้าวใส่รางแล้วก็ไหลมาให้กิน”

” เหมือนหมูเหรอ” ผมถาม

” อือ พี่ลองเปลี่ยนจากสายพานพลาสติกเป็นรางไม้ดูสิ”

” แล้วชอบมั้ย” ผมถามต่อ

” ไม่อ่ะ “

” หึหึ แล้วจะมากินบุฟเฟ่ต์ทำด๋อยอะไรวะ อยากกินแบบนั้นทำไมไม่สั่งเป็นชุด”

กร๊ากกกกกกก สะใจโคตร กูรอมานานแล้ว 55555+

ก่อนที่สงครามจะเริ่ม ผมก็ชิงลุกไปเข้าห้องน้ำก่อน

หนี คือสุดยอดกลยุทธ์ ซุนจื่อบอกไว้แบบนี้ ฮ่าๆๆๆ

จริงๆมีเรื่องเล่าต่อว่าหลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จผมเจออะไร แต่ขอยกไว้คราวหน้าดีกว่า

จบเอาดื้อๆแบบนี้แหละครับ

ผ่านพ้นไปแล้วนะครับ สำหรับวันขึ้นปีใหม่ 2010

ที่ใช้คำว่า 2010 เพราะมันเป็นปีใหม่ฝรั่ง ไม่ใช่ปีใหม่ไทย

ปีใหม่ไทยผ่านไปแล้วครับ ตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม 2552

บางท่านอาจจะงง ไม่ต้องงครับ วันปีใหม่ไทยที่แท้จริงคือวันที่ 1 ธันวาคม ไม่ใช่วันสงกรานต์ตามที่เข้าใจกัน

ผมถามง่ายๆ เดือนอ้ายตามปฏิทินไทยคือเดือนอะไรครับ คือเดือนธันวาคมใช่มั้ยครับ

ธันวาคือเดือนอ้าย มกราคือเดือนยี่ กุมภาคือเดือนสาม แล้วก็เรียงมาเรื่อยๆ

เดือนอ้ายคือเดือนแรก ฉะนั้น วันแรกของเดือนอ้าย มันก็ต้องเป็นวันขึ้นปีใหม่สิครับ

เดือนเมษาเป็นเดือน5ตามเดือนไทย แล้วคิดดูดิครับ วันขึ้นปีใหม่ที่ไหนมันจะไปอยู่ตั้งเดือน5

เรื่องนี้ถ้าจะเอาละเอียดนี่ยาวครับ ต้องว่ากันถึงประเพณีการเพาะปลูก+เรื่องดินฟ้าอากาศ+………ฯลฯ

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศ ผมขอใช้บทความนี้พูดถึงวันปีใหม่ฝรั่งแล้วกัน

ผมเชื่อว่าทุกๆท่านคงได้รับคำอวยพรกันเยอะแล้ว อย่างผมนี่แทบไม่ต้องนอน เสียง SMS มาทุกๆ 5 นาที

ทีนี้พอถึงตาตัวเองจะต้องส่งตอบกลับบ้าง ผมก็หายง่วงทันที

คิดคำพูดครับ ว่าจะส่งว่าอะไรดี

“ขอให้มีความสุข คิดสิ่งใดให้สมปรารถนา………….เชยครับ อ่านมาทุกทีอีแบบนี้”

ระดับผมแล้ว มันต้องไม่ธรรมดา หึหึ พอดีเป็นคนไม่ชอบทำอะไรเหมือนคนอื่นครับ

คิดไปคิดมา ผมก็รู้สึกอะไรอย่างหนึ่ง

วันปีใหม่ มันแปลว่าอะไร และ มันมีวันนี้ขึ้นมาทำไม

ผมคิดว่า วันปีใหม่มันบอกเราหลายอย่างครับ

ประการแรก ทุกสิ่งทุกอย่างสามารถเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

ไม่ว่าคุณจะทำอะไรไม่ดี หรือทำแล้วมารู้สึกผิดทีหลังหรือเชี่ยอะไรก็ได้ที่คุณไม่ชอบ คุณสามารถเริ่มต้นใหม่ได้

ขนาดปี มันยังเริ่มต้นใหม่ได้เลย นับประสาอะไรกับคน ใช่มั้ยครับ

เรื่องทีสอง จุดจบและจุดเริ่มต้น เป็นจุดๆเดียวกัน

24.00 น. กับ 00.00น. เป็นเวลาเดียวกันนะครับ หรือใครจะเถียง

เรื่องบางเรื่องที่จบลง ก็เป็นสาเหตุให้มีเรื่องใหม่เกิดขึ้น

บางคนเลิกกับแฟน เสียใจแทบตาย คิดว่าชีวิตนี้จบแล้ว ผมขอบอกว่า ใช่ มันอาจจะจบจริง แต่สิ่งใหม่ๆกำลังจะเริ่มขึ้น ไม่แน่ มันอาจจะดีกว่าอันเก่าก็ได้ ถ้าคุณอดทนจนมันมา

บางคนดันฆ่าตัวตายก่อนซะงั้น ทั้งๆที่วันใหม่กำลังจะมาถึงอยู่แล้ว เป็นเรื่องที่น่าเสียดายมาก

เรื่องที่สาม อดีต มันกลับมาไม่ได้

เรื่องที่ผ่านมาในปีเก่า ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดี มันก็ผ่านไปแล้ว มันกลายเป็นแค่ความทรงจำเท่านั้น

ไม่ว่าเราจะร้องไห้ ร้องขอ วิงวอน ขอให้สิ่งๆนั้นกลับมา มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้

เพราะฉะนั้น การจมอยู่กับอดีตที่แก้ไขไม่ได้ มันยิ่งทำให้ชีวิตในปัจจุบันแย่ลง

ปีใหม่ เงยหน้ายอมรับคววามจริงที่เกิดขึ้น พร้อมก้าวสู่วันใหม่ๆ กับสิ่งใหม่ๆที่รอเราอยู่

เรื่องสุดท้าย ชีวิตนี้สั้นนัก

ทำไมเราถึงคิดว่าเราจะไม่ตายกัน ทุกคนต้องตาย ผมก็ต้องตาย คุณก็ต้องตาย ไม่มีใครหนีรอดความตายไปได้

แล้วทำไมล่ะครับ ทำไมเราถึงยังมุ่งร้ายทำลายกัน ทำไมเราถึงยังละโมบโลภมาก ทำไมเราถึงเบียดเบียนเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

คุณดูศพที่กำลังจะเข้าเตาเผาสิครับ มีปากเหมือนคุณ มีหูเหมือนคุณ มีจมูกเหมือนคุณ เหมือนคุณแทบทุกอย่าง

แล้วสุดท้ายเขาเอาอะไรไปได้มั่งครับ ชื่อเสียง เกียรติยศ เงินทอง ผมไม่เห็นจะมีใครเอาไปได้ซักคน สุดท้ายมันก็กลายเป็นขี้เถ้าเหมือนกัน ไม่ว่าคุณจะเป็นไฮโซ เป็นเด็กสลัม เป็นจัณฑาล……สุดท้ายก็เป็นขี้เถ้าเหมือนกันหมด

เริ่มปี 2010 นี้ ผมอยากให้ทุกท่านหาเวลามาปฏิบัติธรรมนั่งกรรมฐานกันบ้าง วันละ 10 นาที ก็ได้

พระพุทธเจ้าสอนว่า ทุกข์สุขเกิดจากจิต ดับจิตได้ก็ดับทุกข์ได้

จิตเป็นต้นเหตุของสังสารวัฎ เป็นตัวก่อภพชาติ ก่อให้มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย

ในปี 2010 ผมขออวยพรให้ทุกท่านเจริญก้าวหน้าในธรรม ได้พบได้เจอในสิ่งที่พระพุทธเจ้าเจอ ได้เห็นในสิ่งที่พระพุทธเจ้าเห็น

ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัย จงช่วยหนุนให้ท่านได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมตามแนวทางของพระบรมศาสดาด้วยเถิดครับ

สาธุ

งานรับปริญญาของมหาลัยขอนแก่นพึ่งผ่านพ้นไปครับ

สำหรับผม งานนี้เป็นงานที่ผมรอมาทั้งปี

เป็นการรอคอยเพียงเพื่อต้องการเจอคนๆหนึ่ง

ใน 1 ปี ผมมีโอกาสเห็นหน้าเค้าแค่ครั้งเดียว

และ…..ปีนี้เป็นปีสุดท้าย ที่ผมจะได้เจอเค้า

เหตุผลคือน้องสาวเค้าจะรับปริญญาปีนี้ครับ หมดปีนี้ เค้าก็คงไม่มาที่นี่อีก

ผมยืนรออยู่หน้าหอกาญ ตั้งแต่เช้าถึงเย็น

ตั้งใจว่าปีนี้คงจะเข้าไปคุยด้วย เพราะปกติ ผมจะแค่มองเท่านั้น

ใครจะไปเชื่อว่าเราอดทนรอ1ปี เพียงแค่อยากเห็นหน้าคนๆหนึ่งเท่านั้น

ไม่ได้พูด ไม่ได้คุย ไม่ได้มองมาด้วยซ้ำ แต่….เราก็ยังรอ

และ

พระอาทิตย์ตกดิน

เวลานั้นมาถึง

ผมยืนอยู่คนเดียวตรงสนามหญ้า

สุดท้าย แม้แต่คำ “ขอโทษ” ผมก็ไม่มีโอกาสจะพูด

ต่อจากนี้ เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

ในขณะที่กำลังจะขับรถกลับห้อง ฉับพลัน ผมก็นึกถึงประโยคของเพลงๆหนึ่งขึ้นมา

ใช่แล้ว วันนี้มีเพลงมาให้ฟังครับ

ทีแรกว่าจะเขียนบรรยายความรู้สึก แต่ผมว่าดูเอ็มวีเพลงนี้ ท่านผู้อ่านก็คงพอเข้าใจ

โหลดให้เสร็จก่อนนะครับ แล้วค่อยฟัง

กลับมาจากขอนแก่น สิ่งแรกที่ผมทำคือ ไปย้ายทะเบียนบ้าน

คือตามข้อกำหนดของมหาลัยบอกว่า คนที่จะเข้ามาเป็นนักศึกษาในม.ขอนแก่น จะต้องย้ายทะเบียนบ้านเข้ามาอยู่ในมอ

วันรุ่งขึ้นผมไปที่อำเภอทันที ด้วยความเข้าใจว่าการย้ายสำมะโนครัวเป็นอะไรที่นานมาก ถ้าไม่รีบทำจะไม่ทัน

ปรากฏว่า 10 นาทีเท่านั้น ย้ายเสร็จเรียบร้อย

ผมเดินออกมาอย่างงงๆ แต่ช่างมัน เดี๋ยวต้องไปทำใบขับขี่ต่อ

เรื่องใบขับขี่นี่มีเรื่องไม่ดีมาเล่าครับ คือว่าป๊าผมอยากให้ได้ใบขับขี่เร็วๆ มันก็เลยมีการตุกติกนิดหน่อย

ตอนค่ำของวันหนึ่ง ป๊าพาผมไปบ้านของคนรู้จักแล้วให้เงินไป 300 ค่าทำใบขับขี่

ป้าคนนั้นขอชื่อผมไว้แล้วก็บอกเรียบร้อย พรุ่งนี้ไปทำได้เลย

วันรุ่งขึ้นผมก็ไปทำใบขับขี่ครับ ในใจคิดว่ายังไงก็ได้ ก็เล่นใต้โต๊ะไว้แล้ว จะรีบเอาแล้วรีบกลับ

ปรากฏว่าทำไม่ได้ เนื่องจากผมเสือกย้ายทะเบียนบ้านไปขอนแก่นแล้ว ถ้าจะทำก็ต้องไปทำขอนแก่น!!!

ซวยเป็ดเลยครับพี่น้อง เป็นอันว่าผมก็ไม่ได้ใบขับขี่ และก็ยังไม่มีจนถึงทุกวันนี้ ฮ่าๆๆๆ

หลังจากวันนั้นผมก็ง่วนอยู่กับการจัดการนู่นนี่ พาเพื่อนไปเลี้ยงฉลองเอนท์ติดมั่ง หาข้อมูลเกี่ยวกับการใช้ชีวิตมอมั่ง และอีกหลายๆอย่าง

จนกระทั่ง มาถึงวันเดินทาง

หึหึ แน่นอนครับ ผมไม่มีทางนั่งรถไฟเด็ดขาด

แล้วผมก็รู้ว่าการนั่งรถบัสมันสบายกว่าการนั่งรถไฟเป็นไหนๆ

สรุปว่ามาลงที่อุดรเหมือนเดิมครับ รู้สึกจะเป็นวันที่ 22

คือในใบกำหนดการเขียนว่า 24-27 ให้เด็กใหม่คณะมนุษย์มารายงานตัวที่ซุ้ม

ผมต้องการไปก่อน ก็เลยไป22 ก่ะว่าเข้าขอนแก่นวันที่ 24

เพราะงั้น ผมก็เลยมีเวลาเที่ยวอุดรตั้งสองวัน

พี่ก็อปพาผมเที่ยวรอบเมืองเลยครับ เป็นครั้งแรกที่รู้จักและได้กินไข่กระทะ ตอนเย็นก็เป็นครั้งแรกอีกเหมือนกันที่ได้กินแหนมเนือง

สถานที่ที่ผมชอบที่สุดคือ หนองประจักษ์ ซึ่งผมมักเรียกผิดว่าหนองปลาดุกตลอด

มันเป็นสวนสาธารณะที่สวยมาก อากาศดี เดินแล้วรู้สึกสบายใจ

ผมได้ไปเจริญศรีด้วย ซึ่งสารภาพว่างงมากกับไอ้ห้างนี้

คือปกติเราเคยได้ยินแต่ เดอะมอลล์ พาต้า เมอรี่คิงส์ โรบินสัน ใช่มั้ยครับ แล้วนี่อะไรวะ เจริญศรี ชื่อห้าง แม่ง โคตรลาว ตอนนั้นคิดแบบนี้จริงๆนะ (ในขณะที่บ้านตัวเองตอนนั้นแม้แต่เซเว่นก็ยังไม่มี -*-)

เที่ยวเล่นอุดรได้สองวัน ก็ถึงเวลาต้องเข้ามอซะที

ผมสะพายเป้และหิ้วกระเป๋าหนึ่งใบ พร้อมขึ้นรถ

“ของจริงแล้วซินะ” ผมคิด

คราวนี้เราต้องมาอยู่ที่นี่จริงๆแล้ว