Rape of kku

ผมคิดอยู่นานว่าจะเขียนเรื่องนี้ ดีหรือไม่

เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อไม่นานมานี้มีนักศึกษามหาลัยขอนแก่นปี1 ถูก…(ผมไม่อยากใช้คำว่าคน)…รุมข่มขืน เป็นข่างหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

ผมทราบข่าวนี้จากน้องที่คณะครับ ทีแรกผมเข้าใจว่าคงเป็นข่าวลือบ้าๆบอๆที่ทักจะมีทุกมหาลัย คือชอบเล่าว่ามีผู้หญิงถูกฆ่าข่มขืน เสร็จแล้วก็เป็นผีมาหลอก

ผมมาเงียบสนิทก็ตอนที่มันส่งไทยรัฐให้อ่าน

อ่านข่าวแล้วรู้สึกเจ็บจื๊ด และมาจื๊ดที่สุดก็ตรงที่ย่อหน้าสุดท้ายบอกว่า ทางมหาลัยพยายามปิดข่าว

ผมจื๊ดตรงที่ว่า เรื่องนี้มันทำให้มหาลัยเสียหายตรงไหนถึงต้องไม่ให้ข่าว

ถ้าจะบอกว่าเพื่อช่วยน้องคนนั้นไม่ให้เป็นข่าว ผมก็จะบอกว่า สมัยนี้เรากินบุฟเฟ่ต์โออิชิกันแล้วนะครับ ไม่ได้กินหญ้าขน

คุณต้องประกาศสิ ต้องขึ้นป้ายใหญ่ๆรอบมหาลัยเลยว่าขอประณามกับการกระทำครั้งนี้ นอกจากนั้นยังต้องสร้างเครือข่ายความร่วมมือกับชาวบ้านรอบๆมหาลัยเพื่อให้ช่วยเป็นหูเป็นตาดูแลลูกหลาน ไม่ใช่มาปิดบังเพื่อรักษาชื่อเสียง คุณจะรักษาทำไม ชื่อเสียงของมหาลัยไม่ได้เสียหายเลย ทำไมครับ การที่นักศึกษาของเราถูกข่มขืนนี่เค้ายังเจ็บไม่พอเหรอครับ เค้าต้องการเป็นจำเลยในข้อหาทำให้มหาลัยเสียชื่อเสียงอีกเหรอครับ ทำไมถึงเหี้ยแบบนี้ครับ

ทำไมคุณไม่จัดให้มีการเขียนสมุดให้กำลังใจ หรือทำอะไรก็ได้ที่ให้กำลังใจเค้า ให้เค้ารู้ว่าทุกคนเป็นห่วง ไม่มีใครว่าเค้า ทุกคนพร้อมอยู่ข้างๆเค้า คุณได้เยียวยานักศึกษาของคุณบ้างมั้ยครับ คำว่าลูกศิษย์อ่ะครับ ไอ้พวกอาจารย์ทั้งหลายมึงเข้าใจมั้ยครับ เป็นทั้ง “ลูก” และ “ศิษย์” นะครับ ไม่มี ไม่มีเลย ทุกคนห่วงแต่ภาพลักษณ์ ห่วงแต่ชื่อเสียง ผมไม่อยากพิมพ์มากกว่านี้แล้วครับ

ผมเนี่ย อยากไปเยี่ยมจะตาย ทั้งๆที่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้าเป็นใคร ไม่ได้เกี่ยวดองอะไรกับผมด้วย แต่ด้วยสำนึกความเป็นคนครับ ผมแค่อยากไปบอกเค้าว่าเค้าไม่ใช่คนผิด ไม่มีใครมองเค้าไม่ดี ทุกคนพร้อมอยู่ข้างๆเป็นกำลังใจให้ แต่ตลกที่สุด ผมไม่รู้ว่าเค้าอยู่ที่ไหน อยู่คณะอะไรก็ไม่รู้ แม่ง

สำหรับไอ้พวกถ่อยเหล่านั้น มันเข้าคุกไม่กี่ปีมันก็ออกมาทำระยำต่อได้เหมือนเดิม เทียบกับผู้หญิงคนนึงต้องมีตราบาปไปตลอดชีวิต เค้ามีเรื่องที่คิดแล้วรู้สึกเจ็บปวดไปตลอดชีวิต ความเจ็บปวด แม่ง เทียบกันไม่ได้เลย ใช่ครับ ไอ้พวกถ่อยเหล่านั้นมันมีโอกาสกลับตัวกลับใจได้ มันเป็นเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ แต่ผู้หญิงเค้าเปลี่ยนอะไรไม่ได้ เค้าทำอะไรไม่ได้เลย เค้าต้องยอมรับอย่างเดียว

ผมสารภาพว่าผมพิมพ์ด้วยความแค้น ผมแค้นใจที่เพศแม่เราถูกกระทำแบบนี้ คุณผู้ชายทุกคนลองคิดดูนะครับ ลองคิดว่ามีกระเทยควาย4คนช่วยกันยึดมือยึดเท้าคุณไว้ จากนั้นอีกคนก็หยิบตะเกียบมากำนึง เอาตะเกียบกำนั้นค่อยๆยัดเข้าไปในตูดคุณช้าๆ คุณจะรู้สึกยังไงครับ ผมว่าผู้หญิงเค้าก็รู้สึกไม่ต่างกัน

สังคมเราควรเลิกมองผู้หญิงที่ถูกข่มขืนว่าไม่ดีได้แล้วครับ มีใครบ้างครับที่อยากโดนแบบนี้ เราอย่าไปข่มขืนพวกเธอซ้ำเลยครับ สังคมควรจะให้กำลังใจพวกเธอ ไม่ใช่ถีบพวกเธออกจากสังคมครับ

ผมอยากบอกว่าสิ่งที่เราพบเราเจอในวันนี้ล้วนเป็นผลของการกระทำ(กรรม)ทั้งสิ้น ชาติที่แล้วเราอาจจะทำกรรมหนักไว้ ชาตินี้เราก็เลยต้องมาชดใช้ แต่เมื่อชดใช้แล้วผมว่าก็ควรพอได้แล้ว ท่านเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายก็ควรจะเปิดทางให้เขาได้ปฏิบัติธรรมบ้าง มิเช่นนั้นชาติหน้าเขาก็จะตามจองเวรท่านต่อไปอีกไม่จบไม่สิ้น

สุดท้าย ผมขอให้ทุกคนที่เจอเรื่องร้ายๆจนอธิษฐานว่า

“หากสิ่งที่ข้าพเจ้าได้รับนี้เกิดจากเวรกรรมที่ข้าพเจ้าเคยกระทำไว้แต่หนใดก็ดี ข้าพเจ้าขออโหสิกรรมให้ทุกท่านที่กระทำไม่ดีต่อข้าพเจ้า ให้ถือว่าเป็นการใช้หนี้กรรมกันไปและขอให้ขาดกันนับแต่บัดนี้ชาตินี้ ไม่ต้องกลับมาใช้หนี้ข้าพเจ้าอีก”

จากนั้นให้แผ่เมตตาครับ แผ่เมตตาให้คนที่ทำร้ายเรา ขอให้เค้ามีความสุข อย่าพบอย่าเจออะไรแบบเราเลย ผมรู้ว่ามันยาก แต่ถ้าทำได้ผมรับรองว่าฟ้าหลังฝนมันสดใสแน่นอน

เป็นกำลังใจให้จริงๆครับ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: